اسماعیل خراسان پور                                          
 
 
غرورم عزتم  شانم
عروج عشق و ایمانم
بدخشانم بدخشانم
 
من از این دور ازین پایان
از این آباد ازین ویران
ازین کابوس ازین زندان
جنان زرپرستان ((برده گان آز))
تفرجگاه قارون زادگان فرعونیان هامان
دیار زورمندان
نسل قابیل
(( محور شیطان))
کویر مرگ وجدانها
هبوط گوهر انسان
ترا پیوسته میخوانم
بدخشانم بدخشانم
مرا با نام زیبایت
به تصویر قشنگ تو
به پامیرت که سر بر آسمان دارد
به جیحون همیشه در خروش و بی درنگ تو
به کبک و کفتر و شاهین مست و تیز چنگ تو
به آهوو پلنگ تو
به صحراهای سبزو چشمه ساران شفا بخشت
به گلهای سفید و سرخ و زرد و رنگ رنگ تو
به سیب وناک و انگورت که نتوان یافت در فردوس
به لعل و لاجورد ریگ و خاک وچوب و سنگ تو
چنان پیوند و پیمانیست
کای آرامش جانم
که بی یاد تو یکدم زیست نتوانم
بدخشانم بدخشانم
ایا پامیر ای بام جهان ، شهنامه ء خاور
تو یی سمبول رادی ،استواری اوج
تویی خورشید را بستر
ایا ککچه چنان مهر زلالت در رگان یاد من جاریست
که هر شب آسمان از دیگانم میبرد اختر
بدخشان ای مهین مادر
ایا پرورده در آغوش صدها شاعر و رهبر
خداوند سخن بیدل
سخن پیرایه گر مخفی
غیاثی ،باقری مرتاض و جیحون زبان اخگر
سخنور پرتو و پدرام و سیحون وخراسانی
سرایش گر ذیغم،دهزاد و بهمن لاجوردین شهر
زعیمان شهید وجاودانی نام تا محشر
بدخشی ،شه ولی باحث
وصد ها قاعد دیگر
غبار از چهره ات گم باد ای فخر خراسانم
بدخشانم بدخشانم
توچون از فیض آبادی
فدای نام کشم و یفتل و درواز خواهانت
فدای خاش و زیباک و کران وراغ شغنانت
فدای جرم و واخان و بهارستان و منجانت
بیادت ای دیار نازنینم زار ونالانم

بگو!

چنگال خون آلود رسوا را

که اینک کشته ها از گور می خیزند!

یکی با کفش و دستارش، دگر با بوت و زولانه

فشرده خامه در چنگش!

که یعنی پیشه ام درس دبستان بود

سراسر استخوان های سفید گوشت پوسیده

به خندق پهلوی هم گشته قربانی!

ندا سر میدهد

اما! خطاب آتشین دارد

ایا مردم - ایا ملت - الا ای هموطن بشنو

" شهیدان گناه نا کردۀ ملک بدخشانیم"

چه شد قاتل؟ چه شد جلاد؟ همان نامرد بی پروا

که چشمش پردۀ ابلیس قدرت کور گردانید!

و با لاف دروغین دفتر رسوایی بار آورد

در آن شبها! که عمر شب بدست دیگران گردیده طولانی

برای صبحدم خواهان! گروه نور خواهان!

اندرین جا!

محشر اعدام بر پا کرد

چو ما را کشت

اینجا نیز پنهان کرد

ندانست آنکه فردا!

آبرویش پاک می ریزد

هزاران همچو ما، در چنگ دجالان خون آشامِ دیگر، نیزجان داده

ولیکن!

در بهای خون ما؟

آنجا " حیات آباد" آباد است

و یا! آنجایی دیگر دیو استعمار دلشاد است!

که نفعش را بدست آورد!!

چنارستان باغ ملتی از پای افتیده

سپیداران بالابر ز قومی را بریدستند

و به کاخ فخر ویران گشته تاج " کنشکایی"

کمینه دلقکش حالا امیر آریانا شد. هرآنچه خواست اجرا شد.

وطنداران شما! رسم جوانمردی بجا آرید

طلسم شب شکستن را چو پیمان وفا دارید

جفا کاران مزدوران بپای میز عدل و تیغ داد آرید

برانید دشمن از میهن!

و از ما نیز یاد آرید

فیض آباد- حمل 1386